پر پروانه ی پس از مرگ ،  کنون

ملتهب پروازست

                پر پروانه میان دل باز آغوش شمع  ،همین لحظه پر از احساسست

                                                                                          پر من را چو ندیدی نگرانم نشوی !

پر من را تو مکرر به فراسوی کلامی خواندی

                                                                               اینک !

همین ثانیه را باز پر از شعر و معما دریاب

من در آفاق به مکتب بنشستم پی جاویدانی    

                                                     که گر رفتم و این شعله فزون گشت به یادم تو بخند

 و

              گر خفت خموش از شعله این شمعک باد

                                                 به دنبال بهانه ،  قطره اشکی بریز و تو ،  بگو

                                                  که خموشی ز پی اشک برون می آید

 نه ز راه پر باز آتش و نه پروانگی شعله ی شمع .

این شتر را تو ببین و

                           دل من را بستان

                                                                    از فراق سالهایی که ندیدن شده سرمایه ی این روح اسیر

و رسیدن ننگست برای یک عمر در محفل پیران اساطیر