پیرو  درج مطالبی پیرامون وب نویسی در وبلاگ پنجره ی چوبی تنبلی و کسالت را کنار گذاشتیم و کمی به محمل اندیشه ی مان پرداختیم که حاصلش چنین شد :

به طبیعت دنیای مجازی مثل هر پدیده ی دیگری چیزی را به فراخور شرایط و موقعیت ها می طلبد که تنها مخصوص آنجاست . طبیعتا شما با لباس رسمی به کوه نمی روید و این باعث می شود که شما در دنیای مجازی هم خودتان باشید ، چون با تغییر لباس هیچ وقت شما تغییر نمی کنید ، حتی اگر تغییر لباس شما سبب شود 180 درجه تغییر کنید ، باز هم شما در ذات خود شمایید . اما قدر مسلم آنست که دنیای مجازی این فرصت را در اختیار بهره ورانش می دهد تا تصویری مجازی تر از خودشان ارائه دهند ، تصویری که بیشتر به خود آرمانی انسان نزدیکست تا خود واقعی .

از محسنات آشکار شدن این خود آ رمانی این است که انسان هر روز جنبه های بیشتری از آن را ( البته برای  آن بعد که امکان آشکار کردنش را در این فضا  دارد ) می بیند و آن را تکمیل و تصحیح و باور می کند .

این گونه است که فعالیت هایی مثل وبلاگ نویسی حس خلسه را به برخی می دهد !