فقط باش !

faghatbash — Sun, 15 Jun 2008 21:21:18 GMT

امشب به اندازه ی همه ی ستاره های تازه متولد شده در انتظار سپیده ام تا محو شوم از دیدگان و بروم تا در شب های دیگری جور دیگر بدرخشم.

من منتظرم ، منتظرم یک فرصت کوتاه تا سرانگشانم را با گلوله های غلتان نور که از چشمانت می بارد مطهر کنم . من منتظرم تا اشک هایت مرا پاک کند با بودنشان .

امشب به اندازه ی تمام آفرینش سنگین است . راستی فاصله ی بین من و تو چقدر است که من اینقدر دست هایم برای گشودن گره ی اخم های سنگین و پر غرور پیشانی بلندت ناتوان است ؟

چشمان درشت و شب تابت امشب سرخ است و آتشین اما در زیر خاکستری بر باد ، بس بی رمق است .....

کاش می شد غصه هایت را به یکباره روی شانه های من می ریختی تا اگر شد با خود همراه داشته باشم تا تو سبکبال ، دیگر بار اوج بگیری و اگر نشد و بار غصه هایت روی دوشم سنگین آمد مرا در خاک دفن کند با غصه های تو، اما تو همان نازنین دریا دل باشی که تنها نیست حتی در تنهاییش

از مرگ هراسی ندارم کاش درمان دردت مرگ من بود و یا مرگ من چیزی را عوض می کرد آن وقت درنگ نمی کردم نازنین

اما چه کنم که بهانه ی زندگی ام هم تویی عزیزترینم

برایت نگرانم اما چه سود که که دورم و هیچ از من برنمیآید که برای تو به عمل رسانم .

می ترسم صبحی بیدار شوم و ببینم تو با تمام هشیاری در خواب ماندی . و من یقین بدان آن صبح خودم را چنان خوب به خواب می زنم برای با تو بودن که چون تو مانا شوم در خواب .

کاش رنگین کمان تو جز سپید و مشکی رنگ دیگری هم داشت تا رنگین باشد نه چون هوای گرگ و میش و مرز بین ما ...

هبوط نورانی

faghatbash — Mon, 26 May 2008 15:49:47 GMT

می گویند آفتاب لب بومی،

بين خودمان باشد ها! چه بهتر .

تو لب بام بنشین و پاهایت را تکان بده و از دنیای زیر پایت غرق لذت باش .

من هم این پایین آغوشم به روي آسمان گشوده است تا اگر روزی ، ساعتی ، ثانیه ای ، قصد هبوط به خاک بر سر پر شورت افتاد ، آغوشم محل تو نزول تو باشد .

بعد هم مثل روزهای کودکی که با انگشتهایمان راه آبی را مسدود می کردیم و آب هم _ مقاوم و محكم - از اطراف می پاشید به صورتمان ، سخت می فشارمت در آغوشم تا از مسیر من به دنیا بتابی و مغرورانه فریاد سر دهم که: خود به تنهايي شیفته ترین انسان زمینم .

راستی!

آن روز که تو با من باشی باز هم زمين ماواي من است ؟

بگذریم ، آن زمان نوری از من ، در دنیا می تابد که از توست .

بعد در این شلوغی های پرصدای آدم هایی که نهایت ریز و درشت چشمهاشان نخود و فندق است و چشمهاشان هیچ جای تو نیست ، از نور بی مثل و مانند تو، نه که چشمهاشان روشن نمی شوند ، تازه تاریک تر از دیروز هم می بینند .

اما تو غمت نباشد مهربانم !

یا چشم می بندند به روی تو و یا سر به زیر می آورند و آن وقت من می مانم و تو و دنیایی که آدمهایی دارد که به چشم نمی آیند ، نه اینکه گوشه ی چشمانشان جای تو نیست ، نه اینکه تنها زنده اند و زندگی نمی دانند ، نه اینکه تنها زنده اند ، این شده که تو می بینی .....

********************

امروز آسان ترسیدم ، اما سخت نلرزیدم ،

ترسیدم نکند من هم زندگی نکنم ، نکند چشمانم روزی جای تو و نورت نباشد

پلک هایم به شوق تو باز مانده است ،

تو نباشی نفسم نیست !

faghatbash — Fri, 09 May 2008 04:54:44 GMT

تو که آمدی نور بود ، باد می آمد ، نسیم می رفت و من نگران این آمد و شد های مکرر بودم هم چنانم اینگونه است . و تو پنجره را بستی و من آرام شدم اما هنوز سفر معنا داشت . تو بودی که نور رفت ، گمانم تو را که دید شرمنده شد و طاقت نیاورد که بماند . تو حیاط خلوت خانه را شلوغ کردی و حوض را ، خلوت از آب و این خلوتی همانا و انبوه تنهای ماهی ها که روی هم انباشته شده بود همانا .

تو به سرعت نور آمدی و نور به سرعت به تاریکی پیوست و همه چیزرا در سایه ای از نقطه ی آخر وجود تو به ابدیت بدل کرد .

نور رفته بود که تو ماندی ، قرارمان این بود که با نور بیایی و با نور بروی ، بی نور رفتن معنایی نداشت .

اما تو ماندی و به تاریکی معنایی بخشیدی که شب نداشت .

تو ماندنی شدی و با ماندنت آفتاب را برای عروج به نقطه ی آخر وجودت فراخواندی ، به جایی به نام غایت و خورشید رفت و کلاغ ها یی که خطوط سپیدی روی بالهاشان داشتند شدند ستاره ی دنباله دار شبهای همیشگی ما .

تو که رفتی تازه چشم هایم بسته شد بی آنکه بخواهم و بدانم . چشمهایم بسته شد و آسمانم تاریک و من این تاریکی را بدرقه ی راهت کردم تا با تو بیاید واز نور پیش پایت سایه ای به یادگاری ام بدهد . سایه معنای تو بود آنجا که برای تجلی به خط و نقطه نیازی نبود . و تو به ادراک سایه رسیدی ، تو نور و تاریکی را خوب می شناختی و من تو را ندیدم و نشنیدم و تنها بوییدم ، چون واژگانی که تو را معنا کند را نمی شناختم و بدا به حال من که هنوز که همیشه است در پی واژه می گردم که تو را معنا کند با آنکه کسی زیر گوشم آرام نجوا می کند که بود و نبود در سکوتی به حیات چشم می دوزد که تو باشی .

کم کم الفبای حضورت را می آموزم آنگاه که نه نوری و نه تاریکی ، هم نور را داری و هم تاریکی را .

faghatbash — Mon, 21 Apr 2008 12:02:54 GMT

عزیز نازنینم

نمیدانم ، شاید حال که می نویسم پلک هایت جهانیان را از دیدار چشمانت محروم ساخته و دلتنگی بر جهان سایه گسترانیده باشد ، اما یقین دارم که سرشارم از سرمستی ، سرمستی که از وجود تو ، سرمستی که از خاک برخاسته و به قصد افلاک در بارگاه ملکوتی چشمان تو وضو ساخته با تپش پنجره هایی که نبض حیاتشان تویی .

دست نیافتی هستی آرزوی محالم ، آرزوی محال منی ای دست نیافتنی

روزهای کودکیم مادام آرزو می کردم از نردبانی به ارتفاع آسمان بالا بروم و دست بزنم به این سقف کبود ، و می خندیدم گاه گاه که می شنیدم کسی تا کنون چنین نکردست ، می خندیدم به سفاهت و بلاهت آدمیانی که هیچ وقت نردبانی نساختند به بلندای آسمان و قصد قربت ، نردبانی شاید به بلندای آفرینش !

می خندیدم به ناامیدی آدم هایی که روی عقل راه می رفتند و هیچ نمی اندیشیدند به فهم ناچیز عقل آن هنگام که روی آن راه می رفتند ، با دستهای باز مثل لحظه هایی که لب جدولی راه میرویم که یک سویش جوی است و دگر سوی پیاده رو.

راه عقل راه باریک و پر خطریست که طی مسیر آن از عاقلانی چون تو بر می آید و بس .

به ساعت نرسیده که دوستی به من گفت نیمه ی پر لیوان را ببین نه نیمه ی خالیش را .

این مثال نیمه ی پر و خالی آن اندازه همه گیر شده که مرا بر آن داشته پیش از توجه به آن از آن تنفر داشته باشم ، اصلا دیدن من چه تاثیری روی پر یا خالی بودن لیوان دارد ؟ اگر قرار شد نگاهش کنم یا تمام تلاشم را به کار می گیرم که پرش کنم و یا خالیش می کنم که فقط لیوان باشد ، نه مثالی برای وقت هایی که همدیگر را نمی فهمیم .

دیدار بی فایده من چه خیری به حال نزار لیوان دارد ؟

فقط دیدن یکی از دو بعد تنها از یک منطق مسخره ی انسانی برخاسته باشد و عقلی اکیدا سلیم ! چرا هیچ وقت همه ی ابعاد با هم در این چشمان کوچک ما جا نمی گیرد ؟

منطق انسان ها به من می گوید دیوانه ی احساساتی و منطق تو جز خل شاید هیچ واژه ی شایسته ای برای من نیابد .

دوستت دارم ، امروز گل کاشتی ، راستی هیچ می دانی اگر نبودی من حتی در گورم هم بی کفن بودم . تو کفن جسم مرده ام و حجاب روح زندگی یافته ی منی .

! : کی گفته آدم به کسی که بهش خیلی نزدیکه باید بگه تو ؟ کی گفته تیر چراغ برق باید به حرف بعضی ها گوش کنه ؟ کی گفته هر کی رو خیلی دوست داری باید باهاش راحت حرف بزنی به قول همون بعضی ها ؟ من شما را دوست دارم نه تو را !

شما همیشه شمایی ، حالا جلوی بقیه تو باش ، این بقیه تو نقطه چینهای غیره هنوز گیر کردن . شما رو عشقه !

نتیجه اخلاقی : باز من دیوانه شدم .

لحظه ی دیدار نزدیکست

باز من دیوانه ام ، مستم ،

باز می لرزد دلم ، دستم

باز گویی در جهان دیگری هستم

و............

( اخوان ثالث)

حقیقت مجازی یا کذب حقیقی ؟

faghatbash — Sun, 13 Apr 2008 04:40:12 GMT

پیرو درج مطالبی پیرامون وب نویسی در وبلاگ پنجره ی چوبی تنبلی و کسالت را کنار گذاشتیم و کمی به محمل اندیشه ی مان پرداختیم که حاصلش چنین شد :

به طبیعت دنیای مجازی مثل هر پدیده ی دیگری چیزی را به فراخور شرایط و موقعیت ها می طلبد که تنها مخصوص آنجاست . طبیعتا شما با لباس رسمی به کوه نمی روید و این باعث می شود که شما در دنیای مجازی هم خودتان باشید ، چون با تغییر لباس هیچ وقت شما تغییر نمی کنید ، حتی اگر تغییر لباس شما سبب شود 180 درجه تغییر کنید ، باز هم شما در ذات خود شمایید . اما قدر مسلم آنست که دنیای مجازی این فرصت را در اختیار بهره ورانش می دهد تا تصویری مجازی تر از خودشان ارائه دهند ، تصویری که بیشتر به خود آرمانی انسان نزدیکست تا خود واقعی .

از محسنات آشکار شدن این خود آ رمانی این است که انسان هر روز جنبه های بیشتری از آن را ( البته برای آن بعد که امکان آشکار کردنش را در این فضا دارد ) می بیند و آن را تکمیل و تصحیح و باور می کند .

این گونه است که فعالیت هایی مثل وبلاگ نویسی حس خلسه را به برخی می دهد !

بهارانه

faghatbash — Tue, 01 Apr 2008 07:40:18 GMT

سرسبزترین بهار تقدیم تو باد

آواز خوش هزار تقدیم تو باد

گویند که لحظه ایست رویین عشق

آن لحظه هزار بار تقدیم تو باد

......................................................

تو بهاری ؟

نه بهاران از توست

از تو می گیرد وام بهار این همه زیبایی را

.........................................................

آمد بهار چلچله ها را خبر کنید تقویم را به رغم زمان بی اثر کنید

یک جرعه از صدای قناری بیاورید در صبحدم گلویی از آن جرعه تر کنید

وقتی نسیم درس شکفتن به باغ داد در گوش برگ زمزمه یی تازه سر کنید

پل شد اگر میان دو دل دست دوستی با گام های عاطفه از پل گذر کنید

جائیست زیر عرش که دل می شناسدش باهم به آن دیار اگر شد سفر کنید

دیدار را معاینه جان را بها دهید آمد چو حرف عشق سخن مختصر کنید

توضیحی کمی بیشتر

faghatbash — Sat, 08 Mar 2008 11:50:18 GMT

همیشه به این فکر می کردم که اگر خدا نمیدانم را نمی آفرید آدمها مثل موجودات عجیب الخلقه ای که طی راه امامزاده داوود بی آنها دشوار می باید در گل گیر می کردند و این گیر کردن در گل همانا و نیافریدن نمی دانم همانا (این را درباره ی خودم عرض کررم برای آن هنگام که گفتن نمیدانم مثل رفتن زیر گیوتین است )

حالا از هر چه بگذریم از بنده (احتمالا خانم ) نمی شه گذشت .

یادم می آید روزی روزگاری در دوران شدت گرفتن باد کله ام در جوانی چند مطلب را سپردم دست عزیز بزرگواری که برایم ویرایش کنند ، همین .

یادم می آید چند ماه بعد وقتی من عزیز را نیافتم دوستی آمد و مجله ای گفت این ها را بخوان خیلی قشنگه .

خواندم ، کمی تا قسمتی آشنا می زد .

دیدیم همان کاغذ پاره های خودم است که به نام خودم و فامیل دیگری به چاپ رسیده، همانهایی که قرار بود فقط ویرایش شود .

وباز هم یادم می آید که اخوی بنده طرحی را در کلاسش اتد زده بود و به استادش سپرده بود بعد ها همان طرح را بی هیچ کم و کاستی بر تابلوهای بیلبورد نام جاده های تهران شمال و .... زیارت کردیم به نام :

گروه ..... مخابرات .

اخوی طفلکی بنده در جاده ها با دیدن اثرش اغوا می شد و در پوست و استخوان خود نمی گنجید و غریو شادی سر می داد همه نهایتا مهربانانه نگاهش می کردیم .

حالا قصه قصه ی بندست ،

از کودکی ( و شایدم از نوزادی ) به مصرف بی رویه ی علامت سوال در مطالبم که لزوما همه فکر می کنند کار خیلی بدیه ، مورد سرزنش قرار می گرفتم .

نهایتا یا ما درباره ی کاربرد علامت سوال فرهنگ سازی نکردیم که طعنه تلقی می شود و یا بنده هنوز به دیگر موارد استفاده از آن واقف نیستم .

از منظر چشمان بنده دنیا ، انسان و هر آنچه که هست و نیست مایه ی بهت است . حالا این بهت وقتی و زمانی قابل هضم است و انسان را تنها سرگشته می کند و آدمی می گردد تا بیابد و اینست که به هر سو سرک می کشد و می شود علامت سوال ؟ ( که گاهی به طرف راست است و گاهی چپ )

اما زمانی فرا می رسد که آنقدر حیرت می کنی که مثل میخ کوفته می شوی ( تلویحا اشاره به مفهوم میخکوب ) و می شوی علامت تعجب( بجای این واژه ی مهلوم الحال مجهول الهویه بگویید اسمشو نبر )

حالا اگر بنده با این الگوی مصرف علامت تعجب کار ناصوابی مرتکب شدم ، رسما عذرخواهی خود را اعلام میدارم .

بعدا از حسن نیت شما بی طعنه و کنایه و ایهام و دوپهلویی سپاس دارم .

به دلیل احترام به شما از اسمشو نبر استفاده ننمودیم .

یادی هم بکنیم از شاعر گران مایه ی گمنام با ذکر این بیت :

میان این کپی تا آن کپی رایت

تفاوت از زمین تا آسمانست

و این شعر هم هدیه به وجدان هایی که زیاد سحرخیز نیستند :

ای بی خبر از سارق و سرقت رفته

علم آمدنی بود نه اندوختنی ( اینجا باید جای اسمشو نبر رو خالی کنیم )

به مناسبت 16 اسفند

faghatbash — Thu, 06 Mar 2008 07:21:18 GMT

به نام خدا

نگاه تو به لحظه ای که در نگاه من فتاد

و چشم تو به راه من بماند

چهل شبانه روز ، روزه ام به صبر و عشق پاسخش تو بودی

و نگاه آسمانیت

مگر نه اینکه در فرار من ز سرنوشت

در قرار من به سمت و سوی پاوه ای در بهشت

بهانه ام ، ترانه ام

به رنگ جاودانه بود

بهانه ام فسانه بود

بهانه ام تو بودی و امامت و ولایت و خدایت و

دو چشم روشن پر از تلالو شهادتت

هبوط کرده ای تو در میان این زمین

با یقین

تو چون حسین فاطمه

سر جدا ، بدن جدا ، چشم و جسم و جان جدا

تو چون پرنده

از زمین و آسمان جدا

از خودم ، از خودت

از تمام زندگان جدا

و من هزار بار در شکاف پنجره فریاد می زنم

خدای من ، خدای ما

مگر نه اینکه زندگی در فروغ چشمهای مه گرفته و نمین و گریه کرده ی محمدست

مگر نه اینکه سجده ی فرشتگان از برای تو ترنم کرامتست

کرامتت برای من ، زندگیست ، زنده ماندن محمدست

مرا تو در کنار او به خاک و آب و باد می سپار

و بی حضور او به زندگی ،

مرگ را ز غم ز، زندگی ،

رشته رشته و گسیل می کنم

......................................................................

سال و ماه و روز گر گذشت تو بخند و گو

بنده ام تو آشنا نشسته ای در نگاه من

بخند و گو تو که بر زمین گره خورده ای ، هم که غرور بی بدیل نیستی که از اراده ات شهد و شاهد و شهادتی

باز طلب می کنی

تو بخند و گو : گرفتی از اراده ات شهادتت؟

سالروز شهادت محمد ابراهیم همت .تحفه ای از من به خودش همسر بزرگوارش بانو ژیلا بدیهیان و مهدی و مصطفی

امروز همت نه در شرق به غرب است نه در غرب به شرق !

همت در جزیره ی مجنون هم نیست !

کجاست راستی ؟!

faghatbash — Thu, 07 Feb 2008 22:22:18 GMT

یا نور قبل کل نور و یا نور بعد کل نور

چشمانت چه نازنین دنیا را به نظاره می نشیند و چه گرم و پر حرارت به سردی سنگ ها می نگرد ، آن گونه که سنگ چو برف جریان می یابد پیش نگاه آرام آتشین تو ! و این آب ها نه سیرابم می کند و نه رویم را تر می کند ، و تنها به شرمم می افزاید و بس .

چشمانت چه نازنین به دنیا می نگرد ، آن زمان که زبانت را به نهان خانه ی دل راهی نیست و در بزم زبانت دلت را تیمار می کنی تا حتی اگر با مدعوینست و در محفل حاضر، غبار مجلس معصومیتش را به یغما نبرد .

چشمانت چه نازنین به دنیا می نگرد....

حتی وقتی رنگ همه ی آدمهاست هم ،تو از پشت آن چشمان خاکی رنگ آنچه را می بینی که افلاکیان ندیدند و از اوصافش هم نشنیدند.

آبی که رنگ می زنند چشمانت را ، می شود شفق را از گرگ و میش چشمان تو چید ، وقتی دریا تنها در حقیقت چشمان تو ، به وصال آسمان می رسد .

روز را با آسمان آبی هستی و شب با آسمان آفتابی، مثل همه ی شبهای آفتای خدا ، چرا آفتابی ؟ من هم از ماه پرسیدم ، گفت مامورم و معذور !

و چه مهربان که نور می پاشد هر شب ماهتاب بر سرم و من شب به شب باز گله دارم که چه سیه چرده ای تو ، و من سپید رو را باش که خیری نمی رسانم به دیگران چون وی .

چشم های تو میعاد گاه اشک های خداست ، آنگه که از خودش در خودم دمید و سخت نور بارید از گوشه ی چشمش و در دلش آرام گفت حتی ازوسعت من هم تو را سودی نیست ،

چون تو آنقدر کوچک و ضعیفی که این بزرگی تنها جهل تو را دردناک تر و دلتنگی ات را فراخ تر می سازد و من آن زمان که حتی روحی از خدا در روحم نبود هم مثل حالا در دلش بودم و شنیدم !

می دانم تو وقتی این برگ را بخوانی تبسم رنگ چشمانت را شیرین تر از عسل می کند ، اما به سخره نمی نگری مرا چون موسی ، موسی شبان را ندانست که مقرب خداست و خدا را ندانست که معطل مهر شبانست !

موسی کفشهایش را کند در دم قربت اما تو از آغاز بی پاپوش ره وار شدی ، خوب می دانم خدای تو از خدایی که من و شبان قصد شانه زدن بر گیسوان بلندبالایش را داریم بزرگتر است اما تو چشمانی داری که تجلی گاه خداست ، چشمانی که من در هیچ زمان نتوانستم به دیدارشان نائل آیم .

چشمانت را به بزرگی پروردگارت می سپارم آنگاه که شبنم عشق تو را از دل گرفت و به گل باز پس داد .

کمتر دقایقی مانده تا آغاز چله نشینی ام ، این بار به امید اینکه خدا روسپیدم کند یا روسپیدی پیش رویت بگذارد تا دم به دم که در صورت من

می نگری آینه نبینی و دردمند شوی که رویت سیاهست چو من و من هم در عصمت نگاهت و با پاکی صدایت فخر فروشانه زمین را زیر قدم

هایم لگد نکنم و نپدارم که زیباروترین پریانم حال آن که مرا میان شیاطین هم راهی نیست !

کاش می شد برگ های پاییزی را زیر پا نابود نکنیم تا به فرزندان بهارانه اش غایت عالم را در یاد آرد و ای کاش آدمیزادگان هم اگر پست می شوند از برگ خشک تا باران و برف ، آب جاری می شوند تا برای جوانه ای فرصت فراهم آرند تا هست می شوند .

دعایم کن و هم کیشان مرا ببخش که زمین را با تمامیتی آب و جزئیتی خاک ، خاکی می نامند ، گفتم که چشمانم حقارتم را به رخ می کشد ، برایم دعا کن نازنین ، هراسانم اما خدا هست ، خدای من و پرودگار شما ،

یا حق .

عشق از پروردگار منست و او را شکستی نیست .

این قاصدک هم هدیه به کسی که مرا به نام او می خوانند و آرزویش آرزوی من و تنها دلیل دم و بازدم های مکرر منست .و مرا به خانه ام برد......

جهت رفع ابهام : حقیر سراپا تقصیر را اگر قلمش کج می چرخد در دستش ( و نه اینکه دست کج باشم !) به حساب عشق یک طرفه و شکست خورده و سفته ی قلابی و حساب خالی و بالا رفتن قیمت خانه و ... نگذارید ، اگر این عاشقانه های کودکانه رنگ غم دارد حس من شادی این لحظه را سلب کرده ، نه اینکه غصه دار باشم . قابل افزودنست که ( افزودنی های مجاز : ) نه محضر دار و نه پلیس راهنمایی قانون عشق نوشتند که یک طرفه و دو طرفه ی آن غم بار و مشکل آفرین باشد

در ضمن چه کسی بود ادعا کرد من عاشقم ؟ این کودکانه را هدیه می کنم به عزیزی که دردمند اما با وقار هست ! باز بودن پایان برخی جملات هم به دلیل سریان مفاهیم آنهاست که لااقل در منطق من ابدی می نماید .

faghatbash — Thu, 10 Jan 2008 13:46:18 GMT

دوباره من ماندم و خودم ، دوباره من ماندم و تو، دوباره من ماندم و دنیایی بی نام و ناشناخته که سالهاست غرقه در آنم .

قدم به قدم ، پله پله ، هر بار بی آنکه حس ثانیه ی قبل را فراموش کرده باشم یا از آن دل کنده باشم به تازیی می رسم که برایم آشنا و مانوس است اما کهنه نمی شود ، این بار اگر بگویم چه شد ، چه کردم و چه کرد شاید از خنده سرخ شوی ، مثل خاطرات سرخ من ......

می گویند زرد تو را به یاد کسی می اندازد که فراموشش نخواهی کرد ، زرد برای من جلوه ای از همه ی آن چه که سبب شده نفس بیاید و باشد .

آموختم هر دستی سایه ای دارد ، سایه باشم ؟!می گویند هستم !

سایه می خواهم سایه ام باش ، توسایه ی خوبی هستی اما من می خواهم آفتاب وجودم را بسوزاند ، من آفتاب را زیر پلک های تو لمس کردم ، باش و بمان !

آفتاب وسیع بود . اینجا ، زمین ، ساعاتی با آفتاب روز است و ساعاتی با ماهتاب شب ، آفتاب برای هستی مثل مهتاب است برای شب ، تو ماهی اما انجا شب است ، شب سایه ایست که نور هم او را طی نکرد ، زیباست ، عجیب و ناشناخته ، من ، شب ، آفتاب و سایه ، .....!

شب ناشناخته است اما عابرانی دارد ، عابرانی که کوچه ی شب را می پیمایند وسیعتر از شب می باید ، شب ، باش تا عابران باشند ......

و دریا هم بود ، چون ژرف بود و پر از زیبایی هایی که مستترست اما باز هم زیبا می نماید ، میانه های این قصه سنگ هم آمدنی شد ، چون ناشناخته بود و نفوذناپذیر ، اما سنگ دریا را می شکافت و موج می ساخت در وسعتی به نام دریا ،

باد هم آمد ، باد دریا را با تمام عظمت می شکافت و چون سنگ تا اعماق آن رسوخ نمی کرد ، بااشاره ی دستی آب و خاک را گره می زد .

شب اما بود مثل سایه ، آفتاب ، دریا ، سنگ و باد . شب بود اما و در این پیگردی فراخناک نیستی تنها مانده بود .

گفتند ومن شنیدم که شرک چون موریست سیاه که در سیاهی شب روی سیاه سنگیست ، من حالا به نیستی رسیده بودم و همه چیز در آن نیستی که حتی تاریک هم نبود چون شب به هستی رسیدم ، کاش همه مثل من غرق لذت وصف ناپذیر شرک شوند ،

اما این بار هم مثل لحظه ای که سنگ و سایه و آب و آفتاب و شب و باد را می پرستیدم ، فریاد سر ندادم و سکوت کردم و تمام این هست شدگان آمد و رفتنم را ندیدند و من هم با چشم آنها را ندیدم ، سخت بود اما چشمهایم را به جایی انداختم که هست ها نیست باشند ، من هنوز هم خلائی می بینم ، هر بار با تمام حسم به ایمان دست یافتم اما نه با اعتقاد که با نیاز ، من به اعتقادم نیازمندم

هنوز هم سایه را دوست دارم نه بیشتر از آفتاب و نه مثل آفتاب که مثل سایه ، و دیگران را هم مثل خودشان .

نمیدانم چیست آنچه که در وجودم غوغا می کند ، برایش لالایی می خوانم سالهاست اما نمی خوابد ، راستی چرا ؟

راستی دستی را حس می کنم و تبسمی شیرین را ، هست ، بماند کاش ..................

راستی چه خوب شد سکوت کردم و هیچ کدام را از اموال خودم ندانستم ، حالا هنوز هم هستند و

اگه فکر کردید با چشم دواندن روی این متن اشتباه بزرگی را مرتکب شدید ببخشایید بر حقیر ، یادم می آید در کتاب پله پله تا ملاقات خدا دکتر زرین کوب این طور فرموده بودند : عشق وقتی همه چیز انسان نباشد ، هیچ چیز انسان نیست .